fbpx

Płaca minimalna a koszty pracodawcy

Jedynie 60% wynagrodzenia trafia realnie do kieszeni pracownika. Reszta, którą pokrywa pracodawca, dociera do państwowej kasy w postaci podatków oraz obowiązkowych
składek ZUS: społecznej i zdrowotnej. Opłacić trzeba również Fundusz Pracy.

Rodzaj umowy podpisanej z pracownikiem ma wpływ na wysokość kosztów, jakie ponosi pracodawca. Ma to swoje przełożenie na rodzaj zawieranych umów; wielu pracodawców, aby obniżyć koszty zatrudnienia, podpisuje z pracownikami umowy zlecenia lub o dzieło – noszące niechlubne miano „śmieciówek”. W przypadku tych umów pracodawca nie jest zobowiązany do odprowadzania podatku i opłacania składek ZUS, co nie jest korzystne z perspektywy pracownika.

Inaczej jest z umową o pracę. Kosztem uzyskania przychodu w danym miesiącu (przepracowanym przez pracownika) jest tutaj pełna kwota brutto. Od tej sumy odtrąca się podatek dochodowy oraz składki ZUS. Reszta stanowi wynagrodzenie, jakie otrzymuje pracownik (kwota netto).

 

Za co płacimy?

Składki, jakie musi opłacić pracodawca (od kwoty brutto):

  • składka emerytalna (9,76%),
  • składka rentowa (1,50%),
  • składka chorobowa (2,45%),
  • składka zdrowotna naliczona (9% od podstawy będącej kwotą brutto pomniejszoną o składki na wymienione wyżej ubezpieczenie społeczne),
  • podatek dochodowy (18% od podstawy będącej kwotą brutto pomniejszoną o kwotę wolną, koszty uzyskania przychodu i o składki na wymienione wyżej ubezpieczenie społeczne).

Część brutto wynagrodzenia pracownika nie jest jedynym kosztem, jaki ponosi pracodawca. Jego obowiązkiem jest również pokrycie ubezpieczenia emerytalnego i rentowego, a także opłacenie składek na wspomniany już Fundusz Pracy. To także nie wszystko. Ponadto pracodawca musi opłacić ubezpieczenie wypadkowe, składki do Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP), a niekiedy i składki na Fundusz Emerytur Pomostowych (FEP).

Ile wynoszą poszczególne składki (od kwoty brutto)?

  • składka emerytalna (9,76%),
  • składka rentowa (6,5%),
  • składka wypadkowa (1,93%),
  • składka na FP (2,45%),
  • składka na FGŚP (0,1%),
  • składka na FEP (1,5%).

 

Zwolnienia ze składek

Co istotne, pracodawca nie zawsze jest zobowiązany do opłacania składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Dzieje się tak dlatego, że w roku 2009 wprowadzono zwolnienia podmiotowe na wyżej wymienione składki. Zgodnie z obowiązującą ustawą od 1 stycznia 2009 roku pracodawca nie ma obowiązku opłacać tych składek za pracowników wracających z urlopu macierzyńskiego (ewentualnie urlopu wychowawczego) przez 36 miesięcy – licząc od miesiąca powrotu pracownika.

Kolejne zwolnienie z opłaty tych samych składek (FP i FGŚP) obowiązuje od 1 lipca 2009 roku. Dotyczy ono osób w wieku 50 lat i więcej, które zostały zatrudnione przez pracodawcę po 30 czerwca 2009 roku. Zwolnienie z obowiązku opłacania składek obowiązuje przez 12 miesięcy, jest jednak jeden warunek – opisany pracownik przez minimum 30 dni przed zatrudnieniem musi widnieć w rejestrze bezrobotnych PUP.

Ze składek na FP i FGPŚ bezterminowo zwolnione są osoby po 55 (w przypadku kobiet) lub 60 roku życia (w przypadku mężczyzn). Zwolnienie to obejmuje pracowników zatrudnionych na: umowy o pracę, umowy o pracę nakładczą, umowy agencyjne oraz umowy zlecenia. Dotyczy również osób samozatrudnionych. Dodatkowo pracodawcy nie opłacają składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za pracowników powracających z:

  • urlopu macierzyńskiego,
  • dodatkowego urlopu macierzyńskiego,
  • urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,
  • dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,
  • urlopu rodzicielskiego lub wychowawczego (na 36 miesięcy, licząc od miesiąca po powrocie).

Istotne jest to, że pracodawca nie odprowadza składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za członków rodziny, których zatrudnia. Wyszczególniając, są to:

  • małżonek/małżonka,
  • dzieci (własne, pasierbowie/pasierbice i dzieci przysposobione),
  • rodzice, macocha i ojczym oraz osoby przysposabiające, a także rodzeństwo, wnukowie, dziadkowie, zięciowie, synowe, bratowe, szwagierki i szwagrowie oraz osoby wykonujące pracę zarobkową w gospodarstwie domowym.

źródło: Mensis.pl nr 30

Zostaw odpowiedź